Hasta Yorumları

Memorial Tüp Bebek Merkezi'ne teşekkürler

Prof. Dr. Semra KAHRAMAN

2 aşılama, 2 başarısız tüp bebek tedavisinden sonra başvurduğumuz Memorial Tüp Bebek bölümünde Sn. Semra Kahraman, daha ilk randevumuzda tüplerin hasarlı olduğu ve bebek sahibi olabilmemiz için hemen alınması gerektiği sonucuna vardı, sonrasında 2 ay içinde tüp bebek deneyebileceklerdi. Tabı hem birkaç başarısız deneyim ve tüplerimin de alınmasından sonra oldukça umutsuzluğa kapılmıştım, ama daha ilk tüp bebek girişiminde Memorial Tüp bebek bolumu sevgili Semra Kahraman, Funda Aybar ve Müstecep Kavrut Bey’in takipleri neticesinde şuan 7 haftalık ikiz bebek sahibiyim, umarım kucağımıza sağlıkla alırız. Hikayemin tüm bebek sahibi olmak isteyen ve benim gibi zorlu süreçlerden gecen çiftler için umut ışığı olmasını ve isteyen herkese hayalini kurdukları sağlıklı bebekleri dilerim. Teşekkürler ve sevgiler Memorial Tüp Bebek ekibi.
Memorial Şişli Hastanesi 01 Ekim 2013

Doktorum birtane

Doç. Dr. Gökhan ÖZIŞIK

Doktor tavsiye etmekten korkan ben,ihtiyacı olan herkesin Gökhan Özışık'a tereddütsüz gitmesini öneriyorum.Benim ve annemin,yaşam enerjimizi azaltan sağlık problemlerimizi, kesin teşhis ve sonuç veren tedavileriyle sonlandırdı.Hertürlü sağlık sıkıntımızda bizi doğru yönlendiren bizce eşsiz bir doktor.Sonsuz teşekkürler. Hayal Şahin & Saadet Çığtay
Memorial Etiler Tıp Merkezi 28 Eylül 2013

O hem mükemmel bir doktor hemde harika bir insan...

Op. Dr. Zeki SALAR

Bu iki önemli özelliği bu sektörde bir insanda görmek gercekten cok zor. Biz çok şanslıyız ki Zeki beyi hamileliğimin ilk haftasında tanıdık ve canım kızımız Öykü müze kavuşana kadar da hep birlikteydik.Aslında Zeki beye burdan kelimelrle ne kadar övgüler yazsak inanın yetersiz kalır.Sizi iyiki tanıdık ve iyiki anneniz sizi doğurmuş:)))güleryüzünüz, ,sabırlı dinleyişleriniz ve anında geri dönerek hamileliğim boyunca bizi yanlız bırakmadıgınız ve sonundada güzel Öykü müze sağsalim kavusturdugunuz için size sonsuz teşekkürler....Kenan-Ebru-ÖYkü Cıplak
Memorial Antalya Hastanesi 27 Eylül 2013

29.062013 de eşim düştü

Op. Dr. Murat ÖZTÜRK

şimdiye kadar kurumunuzu. Eşimin chekup haricinde bilmiyor ve tanımıyorduk fakat Dr .Murat Öztürk sayesinde öncelikle eşime verdiği şifa. Ve ilgililerinden dolayı ekibine ve tüm hastane personeline sonsuz Teşekkürlerimi sunarım Ataşehir memorial
Memorial Ataşehir Hastanesi 25 Eylül 2013

çok teşekkürler aydın bey iyi ki varsınız

Op. Dr. Aydın ILGIN

eşim sıkıntılı bir hamilelik sürecindeyken netten araştırmalarım sonucu tanışma fırsatım oldu sizinle, güler yüzünüz ve ilginiz için çok teşekkür ederim
Memorial Diyarbakır Hastanesi 21 Eylül 2013

Teşekkürler

Op. Dr. Aydın ILGIN

21.08.2013 Tarihinde cok başarılı bir doğum gerçekleştirildi. Bizlere güven verici davranışları, Bilgisi ile kendimizi güvende hissettik. Doktorumuza Ailemize yeni katılan oğlumuzla birlikte kendisine çok teşekkür ediyoruz ....
Memorial Diyarbakır Hastanesi 20 Eylül 2013

Sizin profesyonelliğiniz ve dikkatiniz sayesinde...

Prof. Dr. Semra KAHRAMAN

Sevgili Prof. Dr. Kahraman, Size ve tüm ekibinize minnetimi iletmek istedim çünkü siz çocuk sahibi olma rüyalarımızı gerçekleştirdiniz. Sizin profesyonelliğiniz ve dikkatiniz sayesinde küçük kızımıza kavuştuk. İsmi Radostina (anlamı neşe ) ve neşeli gülüşü bizim için en hoş armağan. Bir gün sizi tekrar görmeyi umuyoruz. Sevgiler Ilina ve Stefan Kostadinov
Memorial Şişli Hastanesi 16 Eylül 2013

Kanal ve Bobrekte tas hikayesi

Prof. Dr. Oğuz ACAR,Op. Dr. Miraç TURAN

Merhabalar, benim oykum bir ayi askin sure once basladi, doktorlar hastaneler aciller sonrasi Oguz hocamda hersey son buldu Hastanede ilk gittigim gun Oguz hocamizin muayenesinde verdigi Guven tum korkularimi yenmeme yardimci oldu, dedigim gibi bir ayi askin sure boyunca gunlerce agri cekmek acil servislere gitmek inanin insanin basda piskolojisi olmak uzere yasama hevesini bile kiriyor, bahsettigim agrilarin ne oldugunu ceken bilir diyelim, oguz hocam yapilacak islemin ne oldugunu ne yapacagini sonunu en ince ayrintisina kadar anlatti ve bana operasyon tarihini verdi, saatim geldi gerekli islemler yapildi ve ameliyathane odasinda hocami gordum ve o kadar duygulandimki bir anda, ilk gunde ayni his belirmisti icimde "benim dermanim" demistim, hemsireler birkac bisey sordu hocaya hayal mayal hatirliyorum, oguz hocada "evet butun ekipman gelsin surda dursun gerek olursa kullaniriz" dedi, sonrasini hatirlamiyorum uyumusum, daha sonra uyandim Mirac hocam vardi yanimda, normalde bobrek kanalimda bulunan tas alinacakti, fakat bobregimde bulunan ve ileride dusup tekrar o kanali kapatma ihtimali olan yada tekrar aci cektirecek taslarda vardi benim, uyandigimda hocamin o taslari aldiginida ogrendim, yapilanlari bana en detaylarina kadar anlattilar, o geceyi hastanede gecirdim, sabah uyandigimda oguz hocamla tekrar goruserek taburcu oldum. arkadaslar ben dun ameliyat oldum suan tesekkur mailimi yaziyorum, o kadar cok korkularim endiselerim vardiki anlatamam fakat inaninki acil servislere o kadar acilari cekmeye gerek yok. Eger boyle bir sikayetiniz varsa en ufak tereddut etmeden kendinizi oguz hocaya teslim edebilirsiniz, Oguz Hocam Allah razi olsun sizden, yasaminiz boyunca hersey gonlunuzce olur ins. bana gostermis oldugunuz ilgi alaka fedakarlik duyarlilik nedeni ile sonsuz tesekkur eder saygilarimi sunarim, tum ekibinizle beraber bana yapmis olduklarinizi asla unutmayacagim, herzaman dualarimda olacaksiniz. Tekrar tekrar tesekkurler. Hakkinizi helal edin, son olarak servis hemsireleri, guler yuzlerini eksik etmeyen sabaha kadar her saat gerekli kontrolleri yapan surekli ilgilenen Burcu celebi,ye taburcu esnasinda yardimci olan Dursun kor,a yardimlarindan dolayi tum servise tum Memorial hastanesine de sonsuz tesekkurler..
Memorial Şişli Hastanesi 13 Eylül 2013

Kanal ve Bobrekte tas hikayesi

Prof. Dr. Oğuz ACAR,Op. Dr. Miraç TURAN

Merhabalar, benim oykum bir ayi askin sure once basladi, doktorlar hastaneler aciller sonrasi Oguz hocamda hersey son buldu Hastanede ilk gittigim gun Oguz hocamizin muayenesinde verdigi Guven tum korkularimi yenmeme yardimci oldu, dedigim gibi bir ayi askin sure boyunca gunlerce agri cekmek acil servislere gitmek inanin insanin basda piskolojisi olmak uzere yasama hevesini bile kiriyor, bahsettigim agrilarin ne oldugunu ceken bilir diyelim, oguz hocam yapilacak islemin ne oldugunu ne yapacagini sonunu en ince ayrintisina kadar anlatti ve bana operasyon tarihini verdi, saatim geldi gerekli islemler yapildi ve ameliyathane odasinda hocami gordum ve o kadar duygulandimki bir anda, ilk gunde ayni his belirmisti icimde "benim dermanim" demistim, hemsireler birkac bisey sordu hocaya hayal mayal hatirliyorum, oguz hocada "evet butun ekipman gelsin surda dursun gerek olursa kullaniriz" dedi, sonrasini hatirlamiyorum uyumusum, daha sonra uyandim Mirac hocam vardi yanimda, normalde bobrek kanalimda bulunan tas alinacakti, fakat bobregimde bulunan ve ileride dusup tekrar o kanali kapatma ihtimali olan yada tekrar aci cektirecek taslarda vardi benim, uyandigimda hocamin o taslari aldiginida ogrendim, yapilanlari bana en detaylarina kadar anlattilar, o geceyi hastanede gecirdim, sabah uyandigimda oguz hocamla tekrar goruserek taburcu oldum. arkadaslar ben dun ameliyat oldum suan tesekkur mailimi yaziyorum, o kadar cok korkularim endiselerim vardiki anlatamam fakat inaninki acil servislere o kadar acilari cekmeye gerek yok. Eger boyle bir sikayetiniz varsa en ufak tereddut etmeden kendinizi oguz hocaya teslim edebilirsiniz, Oguz Hocam Allah razi olsun sizden, yasaminiz boyunca hersey gonlunuzce olur ins. bana gostermis oldugunuz ilgi alaka fedakarlik duyarlilik nedeni ile sonsuz tesekkur eder saygilarimi sunarim, tum ekibinizle beraber bana yapmis olduklarinizi asla unutmayacagim, herzaman dualarimda olacaksiniz. Tekrar tekrar tesekkurler. Hakkinizi helal edin, son olarak servis hemsireleri, guler yuzlerini eksik etmeyen sabaha kadar her saat gerekli kontrolleri yapan surekli ilgilenen Burcu celebi,ye taburcu esnasinda yardimci olan Dursun kor,a yardimlarindan dolayi tum servise tum Memorial hastanesine de sonsuz tesekkurler..
Memorial Şişli Hastanesi 13 Eylül 2013

Sahip olabileceğim en güzel ünvana kavuşturduğunuz için...

Prof. Dr. Semra KAHRAMAN

Semra Hocam, Benim adım, Hülya (özalp)Yavuz (44) Öncelikle beni sahip olabileceğim en güzel ünvana kavuşturduğunuz için, her gün birçok kereler güzel kızıma (13 ay) bakarak, size kalbimin en derin köşesinden; sevgi, minnettarlık, saygı, hayranlık karışımı bir duygu yoğunluğu ile birlikte anmadığım bir zaman dilimi yok gibi. İyi ki varsınız, uzun ve sağlıklı yaşarsınız ve benim gibi birçok kadının derdine derman olursunuz. En derin saygılarımla. Hülya Özalp Yavuz
Memorial Şişli Hastanesi 08 Eylül 2013

İnanmak, gerçekten inanmak!

Prof. Dr. Semra KAHRAMAN

İnanmak, gerçekten inanmak! Başta Allah’a, doktoruna ve ekibine inanmak! Vücuduna ve mucizelere inanmak! Eşimle, Beşiktaş’taki pasajın içinde butik sahibi arkadaşımı ziyarete gittiğimizde 39 yaşındaydım. Sonucu olumsuz bir tüp bebek deneyiminden yeni çıkmıştım ve çok üzgündüm. Biraz dertleştikten sonra yanımızda oturan ve o gün tanıştığım bir kadın bana “bir de Semra Kahraman’ı deneyin. Çok başarılı bir doktor. Ama randevu almak biraz zor, şansınızı zorlayın” dedi. Ben hemen eşimle gözgöze geldim ama o, yaşadıklarımızdan çok yorulmuştu. Çünkü bu denemeden önce de 2 kez düşük yapmıştım. Artık biz çocuk işini kapattık diye düşünürken hayatımızı kökünden sarsan bir olay, bir kez daha, ama “son” bir kez daha, tüp bebeği denememizi sağladı. Benim aklıma Semra Kahraman ismi kazındığı için eşim Utku’ya ''Semra Hanım’dan randevu alalım ama o da sürekli dolu. Herhalde 1 ay içinde ancak görüşebiliriz'' dedim ve Memorial Hastanesi’ni aradım. Yaşım artık 41 olmuş, Beşiktaş’taki o konuşmanın arasından 2 yıl geçmişti. Sekreterler beni hemen Semra Hanım’ın asistanına yönlendirdiler. Ancak 35 gün sonrasına randevu alıyorken, asistan beni beklemeye aldı. Yeniden bana döndüğünde bir hastanın randevusunu iptal ettiğini, bizi bir gün sonra alabileceklerini söyledi ( mucize 1) Hastaneye ilk gittiğimiz gün kapıdan içeri adımımı attım ve Utku’ya ”Allah izin verirse ben bu hastanede doğum yapacağım“ dedim. Tüp bebek katına çıkarken kendime bir söz verdim. Asla sinirlenmek yok. Hemşirelere sinir olmak yok. Sıra varmış, çok bekledim, çok beklettiler, suratları asık, onların suratı benim canımı sıkıyor gibi bahanelerle kızmak, ağlamak, Utku’yu yemek yok diye. Çünkü bundan önceki deneyimimde bunların hepsini yaptım. Hem kendimi üzdüm hem de tüm ekibi tedirgin ettim. Asansörün kapısı açılır açılmaz verdiğim sözün pek de bir değeri olmayacağını hissettim. Çünkü santralden asistana kadar herkes çok pozitifti. hemşirelerden laboratuvara kadar herkes güleryüzlüydü. Sıra bize gelip Semra Hanım’ın yanına girdiğimizde kalbim yerinden oynadı sanki. Ve birden büyük bir güç geldi. Bizim hikayemizi dinledi. Biz de onu dinledik. Asla, boş hayallere kapılmamıza izin vermeyeceği belliydi. Neyse, o! Hemen bir program çizildi, tahliler yapıldı. Yumurta takibe alındı. Yumurtalar değil! Yumurta! Çünkü bir tane! Her ay kontroler yapılıyor, ölçümler oluyor. En fazla 2 tane oluyor ve bir tanesi zaten yeterince gelişmiyor yumurtanın. Diğer gelişen yumurtaya ''altın yumurta'' diyoruz. Semra Hanım tüp bebekten önce ''zayıf ihtimal de olsa bu ayı boş geçirmeyelim, isterseniz aşılama yapalım'' diyor. Zorlama yok. ısrar yok. Kendimi tamamen ellerine bırakmış durumdayım. Yapalım dedik tabii. Yaptık. Sonuç negatif! Tahmin ediyorduk bu sonucu. Bir sonraki ay dinlenelim dedi doktorum. Tamam dedik. Ama tam kapıdan çıkarken döndüm “Semra Hanım, eğer ben bir kez daha anne olacaksam Allah’ın izniyle, sizin elinizden, bu hastanede olacağım, siz hiç merak etmeyin, ben gelecek ay buraya 4 yumurtayla geleceğim“ dedim ve çıktım. Hemen utku’ya dönüp “ bana kuru incir, avokado al” dedim (Böyle anlarda duyduğunuz, vücudunuza zararı olmayacak ama size güç ve moral verecek herşeye atlıyorsunuz) Eve gelir gelmez kürümü hazırladım. Sabah akşam hiç kesintisiz içiyorum, hergün avokado yiyorum. Elimde sürekli Yasin ve Kuran-ı Kerim. Allah’ın 99 ismi ağzımda. Aradan bir ay geçti. Hastaneye gittik. Ultrasonda 4 yumurta!!! Herkes şaşkın ve bir tanesi de vücudumda oluşan kisti, yastık yapmış kendine, büyümekte. En küçükleri o. (mucize 2 ) Yine program çizildi, gününde iğnemi yaptım. Saat dolduğunda hastaneye gittik. Yumurtalar toplandı. Döllenmeye bırakıldı. 2 tanesi tuttu. Bizde büyük bir sevinç. 1 tane beklerken 4 yumurta. 2 si döllendi ve o büyük gün geldi. Yumurtalar nakil olacak. Salonda bekliyorum. Gözüm telefonumdaki tarihe takıldı. 13 ve cuma! Güldüm kendi kendime. Salonda benimle birlikte transfer için bekleyenlere döndüm ''Bugün 13. cuma! İronik ama hiç merak etmeyin hepimizin bebekleri tutacak bugün Allah’ın izniyle'' dedim. Nakillerimiz yapıldı. Tam 12 gün beklenecek! Mümkün mü? 7. günden sonrası için tam 5 tane “prediktör “ aldım. 7. gün yaptım bişey yok! 8. gün yok! 9 yok! 10. gün yok! Çok üzüldüm ve çöpe attım gebelik testi çubuğunu. Hemen bilgisayarın başına geçtim. Kadınlar klübü sitesini açar açmaz bir yazı dikkatimi çekti. Diyor ki ''ben gebelik testini yaptım, sonuç negatifti. çöpe attım. 10 dakika sonra dayanamayıp çöpten çıkardım. Baktım çift çizgi”. Melekler sanki bana yazmıştı o mesajı. Hemen çöpe gittim, çubuğu aldım, veeeeee çift çizgi!!! Ama çok açık renk. Işığa tuttum. Büyüteçle baktım. Ertesi gün ofise götürdüm arkadaşıma gösterdim. Binlerce kez ''Tülay tamam işte'' dedi, ''hamilesin.'' Tam 12 gün sonra hastanede güzel haberi aldık. Hamileydim Allah’a bin şükür. Fakat yaşımdan dolayı riskli bir gebelik geçireceğim belliydi. Çok dikkatli olmalıydım. Sürekli kontrole gidiyordum. Haziran’da 1 haftalığına Çeşme’ye gittim. Gittiğimin 2. günü göğsümün altında bir ağrı. Anneme gösterdim. İltihap toplamış. Hemen hastaneye gittik. Doktor, “bu cerahatı akıtmam lazım ama sizi uyuşturamam, gebesiniz” dedi. Canlı canlı yattım yatağa. 1 bardak irin akıttılar. resmen kazıdılar göğsümün altını. Bana stres yasakken daha ilk ayda yaşadım bunu. 1 hafta sonra İstanbul'a ve işe döndüm. Göğsümde yine ağrı. Yine iltihap toplamış. Etiler Memorial’a gittim. “İyice temizlenmeli ama uyuşturamayız” dedi oradaki doktor da. Yine kazıdılar göğsümü. Hep bebeğim için ''dayan'' diyorum kendime operasyon sırasında. Bunu da atlatınca, 1-2 ay sakin geçti. Ttabii çevrem öyle bildi! Çünkü ben haftada bir ultrasona gidiyorum herşey normal mi diye. Doktorlar “yeter” diyor. “Bu kadarı iyi değil.” Bu arada zaman da ilerliyor ve yaşım gereği amniyosentez yaptırmalıyım. Çok tedirginim. Cihangir Hoca’ya gidiyoruz. Sonuçlar birkaç haftada çıkacak. Meraktan çıldıracağım. Sürekli ağlıyorum. Utku’ya “bir şekilde daha önce öğrenmem lazım” diyorum. Tabii imkansız! Benim gibi yüzlercesi bekliyor. Eve geliyoruz, herşey normal gidiyor ama sürekli bir akıntım var. Hamilelikten diyor büyükler. Yine dayanamayıp evimin yakınındaki kliniğe gidiyorum. Doktorun rengi değişiyor ultrasona bakınca. ''Eşin buralarda mı?'' diyor. “Yok” diyorum. “Hemen gelsin hastaneye gitmeniz lazım bebeğin suyu azalmış” diyor. O hastaneye nasıl gittiğimi hala hatırlamıyorum. Doktorlar bakıyor. Semra Hanım’a haber veriliyor. Ben uzanıyorum. (Bana sonradan hemşireler anlatıyor ki; bebeği kaybettik diye düşünmüşler!!!) Hemen yatışım yapılıyor. Kandaki iltihabım yuksek. Su çok az! İltihaba belki evet ama aslında su için yapılacak pek birşey yok. Serum yiyorum sürekli. Kan alınıyor. “Su iç” diyor doktorum. “Sürekli su iç! “. Benim elimde yine Yasin. Ipad'den de Kuran-ı Kerim... Oturuyorum yatakta. Tuvalet dışında kalkmamam gerekiyor. Yine utku’ya diyorum ki ''git bana beyaz kuru dut bul!” Sinirleniyor artık. Zaten canı burnunda. ''Yine mi?'' diyor, “Evet yine” diyorum. Gidip buluyor canımıniçi. Hemen yemeğe başlıyorum. Ertesi gün kandaki iltihap düşmeye başlıyor (inanç). Bu arada Semra Kahraman geliyor. Durum böyle olunca amniyosentez sonuçlarının bir kısmını öne aldırmış. Sorun yok diyor. ( Birşey isterken sonuçlarını düşünerek hayırlısını isteyin. Ben ne olursa olsun bu sonuçları hemen öğrenmeliyim derken, az daha bebeğimi kaybedecektim ) Tam 6 gün hastanede kalıyorum. Ağustos ayında eve geldikten sonra yine çok dikkatliyim. Sürekli su içiyorum. Doğum tarihim 25 Ocak sonrası. Günler yavaş geçiyor. Ve, Aralık ayındayız. Sanki yine su sızıyor. Cihangir Hoca’ya gidiyoruz. “Bebek için bir ciğer iğnesi yapalım biz, n’olur, n’olmaz” diyor. Tamam diyoruz. Vee, Aralığın 10’u! Utkuyla tartışmıştık o gün. Ama barışmak istiyordum. Benimle konuşsun diye o mutfaktayken, mutfağa gittim. Tam karşısında yere eğildim. Dolaptan tencere alıyorum!!! Çünkü biliyorum ''Ne yapıyorsun sen!!!'' diyecek ve konuşacağız. Aaaa!!! Hiç birşey demiyor! Yatak odasına geçiyorum. Altımda bi sıcaklık var. Tuvalete geçiyorum. Çamaşırım sırılsıklam! Hemen annemi arıyorum. Onlar da İzmir Kemeraltı'nda bebek için alışveriştelermiş. ''Anne'' diyorum, ''Suyum geldi galiba, ama Utku kızar diye söyleyemiyorum, çünkü 10 dakika önce yerlerden tencere alıyordum!!!'' Annem ''Kızım, deli misin sen! hemen git kocanın yanına anlat!!!'' diyor. Apar topar hastaneye gittik. Bebek geliyor dediler. Ne??? Nasıl bebek geliyor??? Daha 32 hafta 4 günlük! Ama evet, bebek geliyor ve ben bu kadar hayal kurmama rağmen, bakımsız, manikürsüz, bembeyaz saçlarla, bavulsuz, doğuma giriyorum. Dostlarım Dilek Taylan ve Esin Özgüler, çanta hazırlıyorlar bana. Bebeğin giysilerini yıkıyorlar. Akşam 21.45'de geliyor Çınar Şükrü Kırdemir. Tam 2.550 gram. Kuvöze giriyor ama oksijen almıyor. Ciğerleri iyi. Cihangir Hoca o yüzden yapmış iğneyi. Tahmin etmiş Çınar efendinin çok durmayacağını anne karnında. Çınar Şükrü şimdi 20 aylık yakışıklı sağlıklı güçlü ve mutlu bir çocuk. Bu bizim hikayemiz. Mutlu sonla biten hikayemiz için, başta Allah’a, sonra Prof. Dr. Semra Kahraman’a, Op. Dr. Cihangir Yılanlıoğlu’na, Op. Dr. Aynur Erşahin’e, Op. Dr. Nur Dokukeylül’e, ilaçlar konusunda Zehra Hanım’a, hemşirelere ve cafeteryadaki o güleryüzlü personele, herkese ama herkese teşekkür ederim... Sizlerin hikayesi de umarım bizimki gibi güzel biter. Yeter ki siz inanın. Vee, kalabalıktan, sıradan, asık surattan, randevu saatlerinden, yoldan, trafikten, işten, paradan, hatta kocanızdan :) kısacası buluttan nem kapmaktan vazgeçin. Bunlar sadece zarar veriyor bizlere ve müstakbel bebeklerimize. Sağlıkla kalın, kocaman bir aile olun, ve Allah’tan herşeyin hayırlısını isteyin. Tülay Kırdemir
Memorial Şişli Hastanesi 08 Eylül 2013

Memorial şişli 3.kat ORGAN NAKLi Ekibine

Prof. Dr. Burak KOÇAK,Uzm. Dr. Serpil GÖRÇİN,Op. Dr. Emre ARPALI

Öncelikkle bana 2. kez can veren doğurduğu yetmiyormuş gibi birde canından can veren böbreğini veren ANNEME Cem KARA'ya Burak KOÇAK'a Emre ARPALI'ya Serkan AKINCI'ya Serpil Görçin'e 8. Kat hemşirelerine Ve daha ismini sayamadığım o muhteşem ekibe SONSUZ teşekkürlerimi sunarım iyiki VARSINIZ .. Esra SngL
Memorial Şişli Hastanesi 07 Eylül 2013

< 1 2 3 ... 203 204 205 206 207 ... 237 238 239 >